Vanaf de verkiezing van Clemens V in 1305 zetelden de pausen niet langer in Rome (op aaraden van de franse koning Filips IV, ook wel Babylonische ballingsschap genoemd), maar in Avignon.

Pas in 1377 keerde paus Gregorius XI weer terug naar Rome.
Zijn overlijden in het jaar daarna, zou leiden tot een chaotische periode.
Het college van kardinalen koos dan wel direct een opvolger (Urbanus VI), maar zij verklaarden de verkiezing, enkele maanden later ongeldig en kozen ze Clemens VII tot paus.

Urbanus VI gaf geen gehoor aan zijn afzetting en dus waren er, sedert 1378, twee (rivaliserende) pausen; Urbanus VI in Rome en Clemens VII in Avignon (Het Westerse Schisma.)

In 1409 kwam er in Pisa een concilie bijeen, die het probleem van twee pausen (op dat moment Gregorius XII en Benedictus XIII) zouden oplossen én een nieuwe paus te verkiezen.
Het resultaat hiervan was dat, er werd weliswaar een nieuwe paus (Alexander V) gekozen, er nu drie pausen rondliepen omdat beide vorige pausen niet opstapten.

Pas met het concilie van Konstanz (1414-1418), toen Martinus V tot paus werd verkozen en de andere drie tot aftreden gedwongen werden, werd het probleem opgelost.

Naast W.F. Hermans en F. Kafka, is Hermann Hesse mijn favoriete schrijver uit de 20ste eeuw.
Hermann Hesse leefde van 1872 tot 1962 en was een van de meest succesvolle auteurs van de 20ste eeuw. In 1946 ontving hij de nobelprijs voor literatuur.
Der Steppenwolf (1927) is de bekendste roman die hij schreef. Andere werken van zijn hand zijn oa Siddharta en Narziss und Goldmund.
Der Steppenwolf gaat over Harry Haller, een melancholisch en eenzaam man, een teruggetrokken intellectueel, die weinig plezier beleeft aan zijn bestaan, met een grote verachting voor de burgelijkheid.

Eén passage wil ik graag met jullie delen, omdat deze toch wel het duidelijkst weergeeft hoe Harry Haller zichzelf in de maatschappij zet.

"Wat zou ik anders kunnen zijn dan een steppewolf en haveloze kluizenaar in een wereld waarvan geen enkel doel, geen enkele vreugde tot mijn verbeelding spreekt! Ik kan het noch in een schouwburg noch in een bioscoop lang uithouden, kan nauwelijks een krant lezen, zelden een modern boek, ik kan niet begrijpen wat de mensen in de overvolle treinen en hotels, in de overvolle café's bij zwoele opdringende muziek, in de bars en variétés van de elegante luxesteden zoeken, in de wereldtentoonstellingen, op de corso's, bij de lezingen voor hongerigen naar ontwikkeling, opde grote sportvelden - ik kan al die pleziertjes, die ook voor mij te bereiken zijn, en waar duizenden anderen zich voor inspannen en naar verlangen, niet begrijpen, niet delen. En wat mij overkomt in mijn schaarse uren van plezier, wat voor mij zaligheid, een beleving, extase en verheffing is, dat kent en zoekt en bemint de wereld ten hoogste in gedichten, in het werkelijke leven vindt de wereld het gek. En inderdaad, als de wereld gelijk heeft, als de muziek in cafés, deze massapret, deze Amerikaanse, met zo weinig tevreden mensen gelijk hebben, dan ben ik werkelijk de steppewolf, zoals ik me dikwijls noemde, het in een hem vreemde en onbegrijpelijke wereld verdwaalde dier dat zijn tehuis, zijn lust en voedsel niet meer vindt."

[Bron: De Steppewolf
Vertaling: Pieter Grasshof (1964)]

Alhoewel niet zo wanstaltig als een film over Marie Antoinette, die ik vorig jaar heb gezien, is dit Hollywood-stylo, post-soap kostuumdrama, zo ontzettend uit de lucht gegrepen en bijgeschaaft voor het Belle-en-het-Beest-publiek, dat bij mij de haren te berge rezen.

Ter info, The Other Boleyn Girl is gebaseerd op het huwelijk van Henry VIII en Anne Boleyn.
Henry VIII was in eerste instantie getrouwd met de weduwe van zijn broer, Catherine of Aragon en had vele verhoudingen, waaronder Mary Boleyn (juist, de zuster van Anne.)
De auteur van het boek waar deze film op gebaseerd is, dacht wel een leuke driehoeksverhouding hierin te vinden en hebben dat zo respectloos mogelijk uitgemolken.
Misschien is het niet de schuld van de film dat het boek zo selcht is, maar toch.

De casting was zo slecht gedaan, dat ik me afvroeg of de makers wel enig benul hadden wie Henry VIII was.
Eric Bana is een redelijk slanke man, die zihtbaar moeite had, de koninklijke, weldadige kledij te dragen, die Hanry eigen was.
Eric Bana leek meer op een pre-tienerjongetje die rondparadeert in de kleren van zijn vader.
Henry VIII was al een dik zwijntje toen hij een tiener was, de keuze voor en slanke acteur als Eric Bana is ronduit stupide te noemen.

Scarlett Johanson is gekozen om Mary Boleyn te spelen.
De twee zusters hebben in de film alleen maar ruzie en het verveelt enorm, om Scarlett met haar pruillipje, constant te zien zeuren richting haar tegenspeelster.

Een enkel lichtpuntje is de keuze voor Nathalie Portman als Anne Boleyn.
Ze is goed gekleed, ze lijkt bijna sprekend op het portret van Anne Boleyn.
Enkele historische spreuken passeren de revue en ze wordt keurig netjes onthoofd met een zwaard (de auteur van het boek had een paar dingen wel goed.)

Nu komt het kwalijkste: de makers vonden het klaarblijkelijk nodig om zelf geschiedenis te schrijven en eigen rechter te spelen door Anne Boleyn posthuum (400 jaar na dato) te beschuldigen van incest, terwijl dit nooit bewezen is.
Het was slechts een list van Henry om van haar af te komen, omdat ze geen zoon kon schenken en hij meer oog had voor Jane Seymour.

In meer details hadden de makers geen zin.
Zoals het plunderen van de kloosters door Cromwell om aan geld te komen.
Het vervolgen van katholieken blijft ook achterwege en waarom Henry een nieuwe echtgenoot wil (zijn grootste drijfveer was het produceren van een mannelijke troonopvolger) blijft naarstig onderbelicht.

Conclusie: een gezapige, saaie, erotische film met geen oog voor nuance, detail en historiche correctheid.

Elizabeth (2 films) met Cate Blanchett is een betere keuze.

Ter vergelijking:
(vlnr: Anne, Henry, mary)

...om geschiedenisleraar te worden.

Ik ben het een beetje beu om onder mijn niveau, werk af te moeten leveren.
Het gaat mij alleen wel heel veel geld kosten en voorlopig zal dat ook nog wel een jaar of vier, vijf duren.

Op mijn werk zie ik zo langzamerhand ook anderen het zinkend schip verlaten.
Het nobele en fijne beroep van archivaris is binnenkort verdwenen.
Dan zijn er vier profielen binnen het information-management.
Varierend van schaal 5 tot schaal 8.
Van doodgewoon fabrieksgewijs scanstraat bemannen tot advies binnen het informatie management.
Maar het laat allemaal zo lang op zich wachten en de opleidingen die het ministerie hieromtrent zou aanbieden, zie ik ook nog niet komen.

Ik heb er expliciet voor gekozen archivaris te worden maar wat ik dacht dat het was is het niet meer.

En waarom geen leraar en het vak waar ik toch al bijna alles van weet?
Veel mensen denken potverdikkie al dat ik zoiets ben.

Dus, geschiedenisleraar it is.
Nu nog achterhalen, hoe zoiets op de rails te zetten.
Ik ben natuurlijk al tien jaar niet meer naar school geweest en alles is anders en raar.
Het zal een HBO opleiding worden van heel duur.
We zien wel.
Eerst eens zien wat ze er hier op kantoor van vinden.

Het Magische Kwadrant:













Verticaal, horizontaal of diagonaal opgeteld, is de som der getallen altijd gelijk (34).

(1 t/m 16 bij elkaar opgeteld) / 4 = 34

Leuk he?

Van alle filosofen die ik lees, is Ludwig Wittgenstein toch de meest omstreden, echter is hij toch de meest invloedrijke der filosofen uit de twintigste eeuw.
Eigenlijk vind ik zijn metafysica raar en vergezocht. Het werk waardoor hij bekend is geworden is de Tractatus Logico Philosophicus, welke nagenoeg onleesbaar is.

Toch heeft, in mijn optiek, geen enkele filosoof, zoveel hele sterke citaten.
Ik zal een kleine greep doen, uit een boek die ik onlangs hebt aangeschaft, waarin losse opmerkingen van Ludwig staan, uit de nagelaten manuscripten die niet direct tot de filisofische werken behoren, waarvan sommigen zeker van grrot belang zijn/schijnen.

"Als we aan de toekomst van de wereld denken, dan bedoelen we altijd de plaats waar ze zal zijn indien ze zo verder zal lopen als we haar nu zien lopen, en denken niet dat ze niet recht zal lopen, maar in een kromme, en haar richting steeds veranderd." [1929]

"Daar waar men stuit op de grenzen van zijn eigen fatsoenlijkheid, ontstaat als het ware een kronkel in de gedachten, een eindeloos regres: Men kan zeggen wat men wil, men komt er niet verder mee." [1930]

"De werken van grote meesters zijn zonnen die om ons heen opkomen en ondergaan. Zo zal de tijd voor ieder groot werk dat nu is ondergegaan, terugkomen." [1931]

"Wanneer het leven moeilijk te dragen wordt, denkt men aan een verandering van de toestand. Maar de belangrijkste en doelmatigste verandering, die van het eigen gedrag, komt nauwelijks bij ons op en we kunnen er maar moeilijk toe besluiten." [1946]

(over Tolstoi):
"Tolstoi: de betekenis (het belang) van een onderwerp is gelegen in zijn algemene begrijpelijkheid."
"Dat is waar en onwaar. Het onderwerp -wanneer het van betekenis, belangrijk is- is moeilijk te begrijpen, niet omdat een of andere bijzondere instructie over verwarde dingen vereist zou zijn, maar omdat er een tegenstelling is tussen het begrijpen van het onderwerp en hetgeen de mensen willen zien. Daardoor kan juist het meest voor de hand liggende worden tot iets wat het allermoeilijkste te begrijpen is. Er moet niet een hindernis voor het verstand, maar een hindernis voor de wil worden overwonnen." [1931]

Voor zover een kleine greep, binnenkort meer.

Het is, waarschijnlijk, al een beetje aan het licht gekomen maar ik deel het desondanks toch mede.
Ik heb een vriendinnetje.
Het is een geweldig wijf en sommigen kennen haar al en kunnen dat onderschrijven.

Met haar ga ik, medio augustus, een romantisch reisje naar Praag maken.
En met haar ga ik ook een tatoeage laten zetten.
Het is een keltisch vlechtwerk-tekeningetje (welke zij ook nog eens zelf ontworpen heeft) en komt op respectievelijk haar linker- en mijn rechtevoet of vice versa, opdat als we de voeten tegen elkaar houden, de tatoeage een geheel zal vormen.

Voor zover mijn vriendinnetje (van wie ik overigens heel veel van houd )

Meer nieuws:

De reunie-optredens van Propeller zijn achter de rug en de balans is op gemaakt.
John (Johnito) zal zich meer bezig houden met zijn solo-carriere (veel succes namens de rest van Propeller).
De overgebleven leden (te weten; Niels, Willem en Michiel -ik dus-) zullen wel verder gaan, echter zal er voor een nieuwe muzikale invalshoek gekozen worden.
Oorspronkelijk is er voorgenomen, een wat meer psychedelische danwel progressieve approach te hanteren, wat zich uit in wat meer instrumentaal en/of minder toegankelijk songmateriaal.
Luister eens naar King Crimson's "Red" en het idee is een beetje duidelijk.

We zullen ook wat gan experimenteren met andere instrumentalisten, om een zo'n optimale sound te vinden.
Meer hierover volgt nog, aldoende we bezig zijn.

Pfff, eerst maar weer eens flink zweten in die oefenruimte.
Optredens volgen nog.

Herodotus ( geb. ca. 484 v.Chr. Halicarnassus, gest. ca. 425 v.Chr.)

Herodotus werd omstreeks 484 voor Christus geboren, ongeveer de periode dat de Perzen probeerden het vasteland van Griekenland onder controle te krijgen. Dat lukte merkwaardig genoeg niet: hoewel de Grieken over veel kleinere legers beschikten, behaalden zij toch de overwinning. Voor het eerst in de geschiedenis van het Perzische rijk werd de koning echt verslagen, waarschijnlijk tot grote verbazing van de Grieken zelf. Voor de strijd begon hadden zij het ergste gevreesd. Toen de oorlogen afgelopen waren, begonnen zij zich af te vragen hoe het mogelijk was dat zo’n geringe troepenmacht de zege had kunnen behalen op de geweldige legers van de machtigste koning ter aarde. Herodotus probeerde, door zich te verdiepen in de geschiedenis van de Perzen en Grieken, een antwoord op deze vraag te vinden.
Het boek dat hij daarover schreef noemen wij het begin van de geschiedschrijving. Herodotus zelf kreeg de bijnaam “Vader der Geschiedschrijving”. Geen ander voor hem had zó systematisch en zó diepgaand naar oorzaken van gebeurtenissen gezocht.
Als titel van zijn ‘Historiën’ diende aanvankelijk de aanhef van zijn geschrift: ‘Dit is de uiteenzetting van het onderzoek van Herodotus van Halicarnassus’.
De titel van Herodotus’ werk, werd tenslotte synoniem voor ‘geschiedenis’.


Enkele citaten:

"Een kind is geen vaas, die de moeder moet vullen, maar een vuur dat zij moet ontsteken."

"Men kan beter afgunst dan medelijden opwekken."

"Weinig dingen gebeuren op het juiste tijdstip, en de rest gebeurt helemaal niet; de gewetensvolle geschiedschrijver verbetert deze fouten."

Bedankt mensen, voor de onvergetelijke verjaardagsfestiviteiten

Bedankt voor de cadeau's (vooral Liza, bedankt voor 80 kilo leesvoer )
Bedankt voor de picknick, bedankt voor het drankjes drinken op de Grote Markt.
Bedankt voor het meeswingen op oude houseklassiekers.
Bedankt voor het ondertekenen cq ondergetekend worden door de chocoladepen (without a hint of chocolate).
Bedankt voor het gedoneerde kleingeld in de 30+ pot.
Bedankt voor het Armani Acqua de Gio pakket.
Bedankt voor de kusjes, biertjes, kaartjes, handshakes, schouderklopjes, knipoogjes, meelijwekkende blikken etc.

Bedankt en tot volgend jaar.